Çocukluğumuz Kadar Masum Kalabilseydik Keşke

Çocukluğumuz Kadar Masum Kalabilseydik Keşke

Ben küçük bir kız çocuğuydum. Sahip olduğum oyuncaklarım vardı. Arkamda annem-babam, sokaklarda oynadığım komşu çocukları, en iyi arkadaşlarım vardı. Mahallede özendiğim ablalarım vardı. Onlar hep güzel giyerdi.Bizimle konuştuklarında hep heyecanlanırdık,aralarına girmek isterdik..

Hep yaşımdan büyük görünmeye çalışırdım. Hayallerimi büyüyünceye saklardım. Ben büyüyünce t ersağ üye ol opuklu ayakkabılar giyecektim. Tahminen Liseye başlayınca genç kız olmuş olacaktım. Bakımlı ve güzel bir kız olacaktım. Sevgilim olacaktı ve okulumuz bitince evlenecektik. Akşam işten gelince yemek hazırlayacaktım ben ona.İyi bir anne olacaktım.Evimin bahçesinde çiçekler yetiştirecektim.Her akşam bu senaryoları kurduktan sonra uyurdum.

Hayallerim kadar büyüktü kendi dünyam. O yüzden hiç sınırlama getirmezdim. Kendim yazar kendim oynardım…

Küçük olduğumuz için söz hakkımız yoktu. Öncelik hep büyüklerindi ve ben hiçbir zaman ikinci planda kalmak istemezdim. Misafirliğe gidildiği zaman bile adam yerine koyulmazdın. Masaya hep büyük olanların sayısı kadar tabaklar koyulurdu. Bize de mutfakta hazırlanmış özensiz sofra, yiyecekler ve meyve suyu layık görülürdü. Merak edersim hep durduk yere neden ayrıldık, o toplumdan neden dışlandık?

Annem ev temizlerken hep ayak işleri yaptırırdı. Ben ne zaman mutfağa merak salsam annem hep öncelik olarak sofrayı kurup kaldırmaktan başlatırdı ve ben o aşamayı hiç geçemezdim. Odamda anneme ait bir dekor hakimdi. O ne isterse eşyalarım o şekilde alınır ve yerleştirilirdi.



Kategori : Sevgililer Günü

Yorum Yazın