Kaçıyorsam Sebebi Var

Kaçıyorsam Sebebi Var

2007'nin Ağustos sonunda askerliğimin en şerefli günlerinin başlangıcını yaptım Allah'a şükür. Peşinden gelen çatışmalar...Kimi büyük kimi küçük. Başımızda bir bordo bereli. Attığını vuruyor. O zamanlar hikaye gibi değil hiçbir şey. Ölümün soğukluğunu değ ersağ üye ol il sıcaklığını alıyorduk. Her yer soğuk. Kar yağışı altında günlerce yürüyüş.

İnanması zor ama gerçek olan şu ki bazen şu tepenin ardından bizi durduracak bir grup militan çıksa da çatışsak dediğimizi temin ederim. Duralım, siper alalım, çatışalım. çatışalım ki o anda dinlenebilelim. Havaya kalkacak barut gazı bizi ısıtmaya yeter.

Bazan yanımızda ekmek götürürdük. Eksi 20'ye ulaşınca hava ekmek donardı. Yanımıza birçok zaman birşey almadık. Ağırlık oluyordu yemek. Küp şeker, acı biber, soğan, sakız...Bunlardı besin kaynağımız. Ama hiçbir zaman yaşadıklarımız bizlere kilit vuramazdı. Komutanımız yanımızdaya, ölüm nedir kimdir derdik. Korkmazdık. Askerden dönüşte gururlu olacaktık, başımız dik olacaktı, aynı sancak gibi. Ama öyle olmadı.



Kategori : Diğer

Yorum Yazın